Allerzielen is een dag van herinnering. Van lichtjes die flakkeren in de vroege avond, van namen die nog eenmaal worden genoemd.
Een dag waarop we stilstaan bij wie ons zijn voorgegaan — ouders, vrienden, geliefden — en waarin we ervaren dat liefde sterker is dan de dood.Door samen te komen, te bidden en elkaars verdriet te dragen, vinden we troost. Want geloof leeft niet alleen in woorden, maar vooral in verbondenheid.
In 2025 viel Allerzielen op een zondag. Met verdriet in haar hart sloot zij aan bij de grafzegen op Begraafplaats Vitushof, een fraai en verstild kerkhof aan de rand van Leeuwarden, met lange lanen en statige bomen. Daar, tussen de rijen graven, verzamelden zich de nabestaanden. Hun stemmen klonken gedempt; verbonden in gezamenlijk verdriet. De klok begon te luiden. Allen volgden de pastores en acolieten naar de Calvarieberg, waar het kruis van Christus oprijst, met Maria aan zijn zijde.
Samen baden de aanwezigen de oude gebeden voor hun doden: het Onze Vader, het Weesgegroet. Daarna werden de graven gezegend. Bij elk graf waarop een lichtje brandde, werd nog eenmaal de naam van de overledene genoemd. Maar haar geliefde lag niet hier — hij rustte verder weg, op een plaats waar zij niet kon komen. Toch herdacht zij hem in stilte, samen met de anderen. En die gezamenlijke stilte deed haar goed. Ze dacht: je bent niet de enige die verdriet heeft.
Om haar heen stonden mensen die een zus misten, een vader, een vriend. De gemeenschap was warm en hartelijk. Ze kreeg een gebedenbriefje, een kop koffie, een vriendelijk woord. Toen zij de Via Dolorosa terugliep richting uitgang van het kerkhof, brak de zon weer door. Hoe goed is het om samen te gedenken — en te weten dat de Liefde blijft.
Nabestaande
